Wie opgroeit op zacht, vergevingsgezind binnenlandse parkland-banen met weelderig overbewaterd gras, leert onbewust een pijnlijk foutje aan: de club mag agressief en ver onder de bal de klei of aarde in ploegen. Een diepe 'divot' (plag) ter grootte van een bord is op kleigrond visueel spectaculair en redelijk vergevingsgezind, doordat de modder simpelweg meeveert met het staal van uw club.
Breng diezelfde swing naar Zandvoort of de Kennemer, en de fysieke ramp is onmiddellijk feit. Aan de kust bestaat de ondergrond niet uit natte zoete klei, maar uit extreem hard opeengepakt zee- en rivierzand. Sla hier met een steile "angle of attack" de grond in, en uw club zal resoluut 'bouncen' of direct vastlopen als in beton. De kinetische energie slaat onverbiddelijk terug in uw polsen en ellebogen.
De sleutel tot excelleren aan zee is paradoxaal genoeg een onnatuurlijke, ondiepe ("shallow") angle of attack. Het is de kunst van het extreem schoon 'plukken' (nipping of picking) van de bal van de keiharde fairway, zonder grond te verzadigen. Wij spenderen tientallen uren in de wintercabines om dit onnatuurlijke sweep-patroon in uw spiergeheugen te programmeren.
Hoofd-instructeur en vijfvoudig deelnemer The Open (Qualifier).